Dana kecemasan dan belanjawan bulanan untuk pekerja bergaji di Malaysia

Berapa banyak yang anda perlukan

AKPK, agensi kaunseling kredit yang ditubuhkan oleh Bank Negara, mengesyorkan setiap individu mempunyai dana kecemasan bersamaan tiga hingga enam bulan perbelanjaan bulanan.[1]

Perhatikan perkataannya: perbelanjaan, bukan pendapatan. Ini perbezaan yang penting dan ia memihak kepada anda. Jika anda berpendapatan RM3,500 dan berbelanja RM2,600, sasaran tiga bulan anda ialah RM7,800 — bukan RM10,500.

Kenapa ia lebih murah daripada meminjam

Ambil kes biasa: pembaikan kereta RM3,000 pada bulan yang gaji sudah habis.

• Daripada dana kecemasan: kos RM3,000. Anda membina semula dana itu selama beberapa bulan berikutnya.
• Daripada pinjaman peribadi RM3,000 pada 6.5% rata selama tiga tahun: faedah RM585, jumlah bayaran balik RM3,585, dan komitmen bulanan RM99.58 yang muncul dalam pengiraan DSR anda selama tiga tahun penuh.
• Daripada kad kredit yang dibayar minimum sahaja: jauh lebih mahal daripada kedua-duanya, dan baki yang boleh mengambil masa bertahun-tahun untuk hilang.

Kos sebenar bukan RM585 itu sahaja. Ia komitmen RM99.58 yang menduduki ruang dalam DSR anda apabila anda memohon sesuatu yang lebih penting kemudian.

Menyusun belanjawan yang boleh bertahan

KWSP dan Pusat Penyelidikan Kesejahteraan Sosial Universiti Malaya menerbitkan Belanjawanku, panduan perbelanjaan yang menganggarkan perbelanjaan bulanan minimum bagi taraf hidup yang wajar. Ia kini merangkumi Lembah Klang dan sebelas bandar utama lain, dan dikemas kini setiap tahun mengikut kos sara hidup semasa.[2][3]

Yang berguna tentangnya: ia memperuntukkan bukan sahaja keperluan asas, tetapi juga penyertaan sosial, simpanan yang disyorkan, bayaran balik pinjaman dan kecemasan.[2] Ia belanjawan yang mengakui bahawa manusia perlu keluar rumah sekali-sekala — dan belanjawan yang tidak mengakui itu adalah belanjawan yang akan dilanggar dalam masa tiga minggu.

Titik permulaan yang mudah

Bahagikan pendapatan bersih anda kepada tiga baldi. Nisbah 50/30/20 adalah rangka kerja yang lazim, tetapi anggap peratusan itu sebagai titik permulaan yang perlu disesuaikan, bukan peraturan:

1. 1Keperluan (kira-kira 50%) — sewa atau ansuran rumah, makanan, pengangkutan, utiliti, insurans, bayaran hutang minimum.
2. 2Kehendak (kira-kira 30%) — makan luar, langganan, membeli-belah, hiburan.
3. 3Simpanan dan pelunasan hutang (kira-kira 20%) — dana kecemasan dahulu, kemudian bayaran tambahan ke atas hutang berkadar tertinggi.

Pada gaji median sektor formal RM3,167 sebulan,[4] 20% ialah kira-kira RM633. Itu membina dana kecemasan RM7,800 dalam masa kira-kira setahun. Jika 20% mustahil bulan ini, mulakan pada 5% — RM158 sebulan — dan naikkan setiap kali gaji naik.

Empat perkara yang benar-benar berkesan

1. 1Bayar diri anda dahulu. Sediakan pemindahan berjadual pada hari gaji masuk, ke akaun berasingan. Wang yang masih ada dalam akaun semasa akan dibelanjakan; itu bukan kelemahan peribadi, itu cara akaun semasa berfungsi.
2. 2Pisahkan akaunnya. Dana kecemasan dalam akaun yang sama dengan perbelanjaan harian bukan dana kecemasan; ia baki.
3. 3Simpan di tempat yang boleh dicapai dalam beberapa hari. Simpanan tetap tiga tahun bukan dana kecemasan. Ia perlu boleh dikeluarkan apabila diperlukan — itu keseluruhan tujuannya.
4. 4Isi semula selepas menggunakannya. Menggunakan dana kecemasan untuk kecemasan bukan kegagalan. Membiarkannya kosong selepas itu, barulah kegagalan.

Bila meminjam masih pilihan yang betul

Artikel ini bukan hujah menentang pinjaman. Ada keadaan di mana meminjam adalah keputusan yang munasabah: menyatukan hutang berkadar tinggi kepada satu kadar yang lebih rendah, perbelanjaan perubatan yang tidak boleh ditangguhkan, kos yang menjana pendapatan lebih besar daripada kosnya.

Yang dilakukan oleh dana kecemasan ialah mengeluarkan kategori terbesar daripada senarai itu — perkara biasa yang tiba pada masa yang tidak sesuai — supaya apabila anda benar-benar meminjam, ia untuk sesuatu yang wajar dipinjam, dan bukan kerana bulan ini kebetulan bulan yang teruk.